گفتار فردوسی درباره درفش کاویانی

چو آن پوست بر نیزه بردید کِی /  به نیکی یکی اختر افکند پی

بیاراست آنرا به دیبای روم  / زگوهر برو پیکر از زرّ بوم

بزد بر سر خویش چون گرد ماه   /  یکی فال فرخ پی افکند شاه

فروهشت ازو سرخ و زرد و بنفش  / همی خواندش کاویانی درفش

از آن پس هرآنکس که بگرفت گاه   / بشاهی بسر برنهادی کلاه

برآن بی بها چرم آهنگران  /  برآویختی نو بنو گوهران

زدیبای پرمایه و پرنیان  /  برآنگونه گشت اختر کاویان

که اندر شب تیره خورشید بود  /  جهان را ازو دل پرامید بود